Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2007

ΜΟΝΑΞΙΑ Μερος 2ο

Μοναξιά μια λέξη με μεγάλη σημασία.

Πόσοι άνθρωποι βρίσκονται γύρω μας και πόσοι από αυτούς αισθάνονται πως είναι μόνοι?
Ίσως οι ρυθμοί της ζωής μας να μας αναλώνουν σε άσκοπες και άβουλες συζητήσεις δίχως νόημα.

Πόσες φορές έχουμε καταφέρει να συναντηθούμε με τους φίλους μας και ενώ έχουμε να τους πούμε πολλά πράγματα, καταπιανόμαστε με ανούσια θέματα και στο τέλος δεν έχουμε καταφέρει να τους πούμε τίποτα το όμορφο και το ωραίο παρά πιανόμαστε από "χαζά" και άσκοπα κουτσομπολιά?Τι έκανε ο τάδε ή η τάδε, με ποιόν/ποια βγήκε, αν έχουν σχέση οι τάδε.
Η ουσία της επαφής και της ανάγκης να βγεις με έναν φίλο σου είναι να μιλήσετε για εσάς για τα προβλήματα που μας απασχολούν και η βαθύτερη ανάγκη να πούμε στον φίλο μας πόσο ανάγκη έχουμε από την αγκαλιά του, τις συζητήσεις του, τις συμβουλές του, το χαμόγελο του, το γέλιο του και το δάκρυ του.

Πλέον αυτό έχει περάσει δευτερεύον και αν κάποια στιγμή καταφέρουμε να φτάσουμε τη συζήτηση προς αυτό το μέρος, λέμε ένα άστο για άλλη φορά ή λέμε την φράση: "εντάξει, μωρέ όλα καλά, τίποτα το ιδιαίτερο."

Φίλους και παρέες έχουμε στην ζωή μας πολλούς όμως τελικά δεν μετράει η ποσότητα αλλά η ποιότητα.

Η φιλική κουβέντα πλέον δεν υφίσταται διότι η ζωή μας έχει περάσει σε άλλους ρυθμούς και ο καταναλωτισμός και ο υλισμός μας έχουν αφήσει κενούς μέσα μας.
Υπάρχουν φίλοι που μπορούμε να μιλήσουμε μαζί τους που όμως βρίσκονται μακρυά μας και ένα σύρμα τηλεφώνου πάντα δεν είναι αρκετό για να καλύψει την ανάγκη να του μιλάμε με τις ώρες. Ελπίζουμε ότι θα μπορέσουμε να έρθουμε πιο κοντά και να μιλήσουμε μαζί του και έτσι μέρα με τη μέρα, χρόνο με τον χρόνο η ελπίδα γίνεται όλο και πιό έντονη. Ώσπου μια μέρα έρχεται η στιγμή που συναντιέσαι με τον φίλο σου και τελικά δεν λέτε τιποτα.
Κλεινόμαστε όλο και περισσότερο στον εαυτό μας. Δεν έχουμε χρόνο για τίποτα πέρα από το αγχος της επιτυχίας στη δουλειά μας, το άγχος πότε θα βρούμε έστω λίγο χρόνο για έναν ανούσιο καφέ μαζί με καλούς φίλους που και πάλι μέσα εκεί θα αναλωθούμε με την δουλειά μας.

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2007

ΑΛΗΘΕΙΑ Ή ΨΕΜΜΑ?

Πόσες φορές έχουμε κρύψει την αλήθεια μέσα σε ένα ψέμμα?

γιατί πάντα ανακαλύπτουμε ότι ένα κομματί της ζωής μας είναι ντυμένο είτε από εμάς είτε από τους άλλους μέσα σε ένα ψέμα?Μάλλον αυτο γίνεται γιατί φοβόμαστε τις αντιδράσεις όχι τόσο των άλλων αλλά την δική μας αντίδραση στην αλήθεια. Γιατι ίσως είναι καλύτερα να ζεις σε ένα ψέμμα παρά στην αλήθεια η οποία κάποιες φορές τρομάζει? Δεν μαρέσει το ψεμμα αλλά θα θελα και η αλήθεια να είναι λίγο πιο γλυκειά.

Περιμένω απαντήσεις και τα σχόλια σας για τι προτειμάτε την αλήθεια ή το ψέμμα?

ΜΟΝΑΞΙΑ

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΕΝΟΙ, ΑΔΕΙΟΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ. ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΝΟΙΑΣΤΟΥΜΕ. ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΜΕΝΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ, ΟΜΩΣ ΔΕ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΓΙΑ ΠΟΛΥ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΕΡΘΟΥΜΕ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ.

ΦΤΕΡΩΤΕ ΜΟΥ ΕΡΩΤΑ

ΠΟΣΟ ΘΑ ΘΕΛΑ ΑΠΟΨΕ ΣΤΗ ΜΙΚΡΗ ΤΗ ΚΑΜΑΡΑ ΜΟΥ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΟ ΦΙΛΙ, ΤΟ ΧΑΔΙ Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΦΤΕΡΩΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΜΗΝ ΑΠΟΡΕΙΣ ΠΟΥ ΧΕΙΣ ΚΑΙΡΟ ΤΗ ΠΟΡΤΑ ΝΑ ΧΤΥΠΗΣΕΙΣ ΜΑΛΛΟΝ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΑΓΚΑΛΙΕΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΕΧΕΙΣ ΔΩΣΕΙ ΕΓΩ ΕΔΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΠΟΣΟ ΘΑ ΘΕΛΑ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΣΟΥΝ ΚΟΝΤΑ ΜΟΥ ΚΑΘΩΣ Η ΒΡΟΧΗ ΔΙΝΕΙ ΤΟ ΡΥΘΜΟ ΤΗΣ ΓΙΑ ΚΟΡΜΙΑ ΔΙΨΑΣΜΕΝΑ ΕΛΑ ΤΑ ΚΥΤΤΑΡΑ ΜΟΥ ΝΑ ΖΩΝΤΑΝΕΨΕΙΣ ΕΙΣΑΙ ΟΤΙ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΚΑΙ ΛΑΧΤΑΡΩ ΜΕΣ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΝΑ ΧΩ.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΣΤΙΧΟΥΣ

ΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΜΟΥ ΜΙΛΗΣΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
ΠΡΟΣΜΕΝΟΝΤΑΣ ΝΑ ΡΘΕΙΣ
ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕΙΣ

ΒΑΖΩ ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ Η ΘΛΙΨΗ ΝΑ ΜΗ ΜΕ ΒΡΕΙ
ΜΑ ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΗ ΝΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΕΙ ΠΑΛΙ
ΣΥΝΗΘΙΣΕ ΝΑ ΝΑΙ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΙΧΩΣ ΜΟΥ ΔΕ ΚΑΝΕΙ
ΠΡΟΣΜΕΝΩ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕ ΑΓΝΟΗΣΕΙ
ΚΑΙ ΤΟΠΟ ΣΤΗ ΧΑΡΑ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ.

ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΠΑΛΙ ΕΧΑΣΑ
ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΓΥΡΝΑΕΙ
ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΠΟΥ ΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΕΣ
ΖΗΤΑ ΝΑ ΚΡΥΨΕΙ.

ΠΟΝΑΝΕ ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ
ΠΟΥ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΜΑΣ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ
ΠΟΝΑΝΕ ΚΑΙ ΟΙ ΘΥΜΗΣΕΣ
ΠΟΥ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΓΥΡΝΑΝΕ

ΠΛΗΓΗ ΚΑΙ ΠΟΝΟΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ
ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΧΩΡΟ ΖΟΥΝΕ
ΚΑΙ ΣΤΗ ΧΑΡΑ ΤΟΠΟ ΔΕ ΚΑΝΟΥΝΕ
ΛΙΓΟ ΝΑ ΞΑΠΟΣΤΑΣΕΙ

ΒΑΛΕ ΜΕ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ
ΚΙ ΕΓΩ ΘΑ ΤΑ ΟΜΟΡΦΥΝΩ
ΤΗ ΘΛΙΨΗ ΣΟΥ ΘΑ ΔΙΩΞΩ ΚΑΙ ΤΗ ΒΑΡΥΧΕΙΜΩΝΙΑ ΣΟΥ

ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΖΩΗ
ΟΤΙ ΚΑΙΡΟ ΚΙ ΑΝ ΚΑΝΕΙ
ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΗΡΟ ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΝΩ ΤΗ ΧΑΡΑ ΝΑ Μ’ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕΙ
ΚΑΙ Η ΑΝΟΙΞΗ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΕΙ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΖΗΤΩ ΜΕ ΤΗ ΧΑΡΑ, ΤΟ ΓΕΛΙΟ
ΜΑ ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΛΙΓΗ ΗΤΑΝ Η ΧΑΡΑ
ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΛΙΓΟ
ΠΑΛΙ Η ΘΛΙΨΗ Μ’ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ
ΚΙ ΕΓΩ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΠΡΟΧΩΡΩ

ΠΟΝΟΣ ΠΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ
ΠΟΤΕ ΣΟΥ ΝΑ ΜΗ ΝΙΩΣΕΙΣ
ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΡΔΙΑ
ΓΕΡΗ ΠΟΥ ΑΝΤΕΧΕΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΝΑ ΧΤΥΠΑ

ΠΑΛΕΨΑ ΜΕ ΤΑ ΘΗΡΙΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ
ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ ΠΟΥ Η ΣΚΕΨΗ ΦΕΡΝΕΙ
ΖΩΝΤΑΝΕΨΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΩΤΑ
ΜΑ ΠΑΛΙ ΜΕ ΡΙΞΕ ΣΤΟ ΠΟΝΟ
ΠΑΛΙ ΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΕΙΠΑ ΝΑ ΜΗ ΠΟΝΑ ΚΑΙ ΝΑ ΔΑΚΡΥΖΕΙ
ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗ ΘΩΡΟΥΝ ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΝΑ ΚΛΑΙΝΕ

ΔΕΝ ΚΛΑΙΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΧΩΡΙΣ ΑΙΤΙΑ
ΚΛΑΙΕΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ
ΠΩΣ ΝΑ ΤΙΣ ΚΛΕΙΣΕΙΣ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ
ΟΤΑΝ Η ΣΚΕΨΗ ΔΕ ΣΑΦΗΝΕΙ
ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΝΑ ΑΝΑΜΟΥΧΛΕΥΕΙΣ
ΖΗΣΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΣΑ ΝΑ ‘ΝΑΙ Η ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ
ΚΙ ΕΤΣΙ ΓΛΥΚΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΕΥΧΟΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ
ΟΥΡΑΝΕ ΝΑ ΜΗ ΞΗΜΕΡΩΝΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗ ΧΑΘΕΙ Η ΓΛΥΚΙΑ ΜΥΡΩΔΙΑ ΠΟΥ ΧΕΙ ΤΟ ΦΙΛΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΠΟΥ ΣΕ ΚΑΝΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙΣ

ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ ΤΑ ΧΩ ΚΟΜΜΕΝΑ
ΝΑ ΜΗ ΠΕΤΑΞΩ ΞΑΝΑ ΣΕ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ

ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΧΑΡΙΣΩ ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΗΓΕΣ ΓΕΜΑΤΗ
ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΗ ΦΡΟΝΤΙΣΕΙ;
ΜΟΝΟ ΕΓΩ ΜΠΟΡΩ ΧΑΤΙΡΙΑ ΝΑ ΤΗΣ ΚΑΝΩ
ΜΑ ΕΚΕΙΝΗ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΗ ΔΩΣΩ ΣΕ ΑΛΛΑ ΧΕΡΙΑ
ΜΑ ΧΕΡΙΑ ΠΟΥ ΤΡΕΜΟΥΝ ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΗ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ
ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΓΙΑ ΕΡΩΤΕΣ ΠΟΥ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΘΑ ΣΒΗΣΟΥΝ

ΠΟΝΑΕΙ ΠΑΛΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΚΛΑΙΕΙ ΜΕ ΜΑΥΡΟ ΔΑΚΡΥ
ΠΩΣ ΝΑ ΤΗΝ ΗΣΥΧΑΣΩ ΤΗ ΨΕΜΑ ΠΑΛΙ ΝΑ ΒΡΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΗΡΕΜΗΣΩ
ΠΩΣ ΝΑ ΤΗΣ ΠΩ ΠΩΣ ΕΦΥΓΕΣ ΔΙΧΩΣ ΝΑ ΤΗ ΦΙΛΗΣΕΙΣ,
ΠΩΣ ΝΑ ΤΗΣ ΠΩ ΠΩΣ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΒΡΗΚΕΣ,
ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΤΕΞΕΙ ΤΕΤΟΙΟ ΧΩΡΙΣΜΟ
ΤΗ ΨΕΜΑ ΠΑΛΙ ΝΑ ΒΡΩ.
ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΠΑΨΕ ΝΑ ΠΟΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΔΕΙΣ ΠΩΣ ΑΛΛΗ ΘΑ ΒΡΕΘΕΙ ΝΑ ΣΕ ΦΡΟΝΤΙΣΕΙ
ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΝΑ ΣΕ ΚΛΕΙΣΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΦΙΛΙΑ ΤΗΣ ΑΠΛΟΧΕΡΑ ΣΕ ΣΕΝΑ ΝΑ ΧΑΡΙΣΕΙ

ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΜΗ ΚΛΑΙΣ ΚΑΙ ΜΗ ΠΟΝΑΣ
ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ ΝΑ ΣΕ ΚΡΑΤΗΣΕΙ
ΜΕ ΛΟΓΙΑ ΓΛΥΚΑ ΝΑ ΣΟΥ ΜΙΛΗΣΕΙ, ΝΑ ΣΕ ΝΑΝΟΥΡΙΣΕΙ
ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΖΩΗ ΝΑ ΣΟΥ ΧΑΡΙΣΕΙ

ΠΟΣΕΣ ΠΛΗΓΕΣ ΕΝΑ ΚΟΡΜΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙ ΠΟΣΑ
ΨΕΜΑΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ
ΠΛΗΓΕΣ, ΔΑΚΡΥΑ, ΨΕΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΓΕΜΑΤΗ
ΜΑ ΘΑ ΡΘΕΙ Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΘΑ ΤΑ ΣΚΕΠΑΣΕΙ

ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΟΥΡΓΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΟΤΑΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΛΗΓΩΣΕΙ
ΠΛΗΓΕΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΕΜΑΤΟΣ
ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΠΛΗΓΩΝΕΙ;
ΠΟΤΕ ΘΑ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΑΓΑΠΑ;
ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΠΡΟΔΙΔΕΙ;
Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΛΥΚΙΑ!
ΓΙΑΤΙ ΠΟΝΑΜΕ; ΓΙΑΤΙ ΑΓΑΠΑΜΕ;

ΑΓΑΠΗΣΑ ΚΙ ΕΓΩ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΞΕΡΩ
ΠΟΣΕΣ ΠΛΗΓΕΣ ΜΕΤΑ ΣΤΗ ΨΥΧΗ ΘΑ ΜΕΤΡΑΩ
ΠΑΝΤΑ ΠΛΗΓΕΣ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΜΑΣ ΑΦΗΝΟΥΝ ΕΙΤΕ ΦΙΛΟΙ ΕΙΤΕ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΠΟΝΟ ΑΦΗΝΟΥΝ

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΕ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΔΙΝΕΙΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙΣ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΔΕΧΤΕΙΣ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΣΥΓΧΩΡΔΙΑΣ ΤΩΝ ΚΟΡΜΙΩΝ.

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΜΕΝΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΟΥ ΚΟΡΜΙΟΥ, ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΔΙ, ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ, ΚΑΙ Ο ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΩΘΗΜΕΝΟ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΠΡΩΙ. ΟΛΑ ΜΕΝΟΥΝ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΠΩΣ ΚΡΑΤΑΣ ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΑΦΗΣΕΙ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ.

ΑΡΧΗ ΕΙΝΑΙ Η ΓΕΝΝΗΣΗ, ΠΟΡΕΙΑ ΟΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΔΥΟ ΑΓΚΑΛΙΑΣΜΕΝΑ ΚΟΡΜΙΑ. Ο ΚΑΜΒΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ, ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΑ ΠΙΝΕΛΑ, ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΟΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ!!

ΕΡΩΤΑΣ ΣΠΑΣΜΕΝΗ ΧΟΡΔΗ

ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΜΙΑ ΚΙΘΑΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΧΟΡΔΕΣ
ΝΑ ΤΙΣ ΓΡΑΤΣΟΥΝΙΣΕΙ, ΝΑ ΤΙΣ ΚΟΥΡΔΙΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΦΕΘΕΙ ΣΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΓΧΟΡΔΙΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΜΑΖΙ ...
ΤΗΝ ΚΙΘΑΡΑ ΤΟΥ ΚΟΥΡΔΙΖΕΙ
ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ
ΚΑΙ ΜΕ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΜΑΕΣΤΡΙΑ ΤΟ ΚΟΝΣΕΡΤΟ ΞΕΚΙΝΑΕΙ
ΕΡΩΤΑ ΠΟΣΟ ΓΛΥΚΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΑΣ
ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ,
ΜΕΘΥΣΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ ΓΕΜΑΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ
ΜΕΘΥΣΜΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΙΣ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΕΞΟΡΚΙΖΕΙΣ
ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΒΕΓΓΑΛΙΚΑ ΓΕΜΙΖΕΙ
Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΗ ΗΡΕΜΙΑ ΤΗΣ ΒΡΙΣΚΕΙ
ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΜΕ ΠΡΑΣΙΝΟ ΓΕΜΙΖΟΥΝ
ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΠΕΤΟΥΝ
ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΒΡΙΣΚΕΙ
Η ΦΥΣΗ ΜΕ ΑΝΟΙΞΗ ΜΟΙΑΖΕΙ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΚΑΛΩΣΟΡΙΖΕΙ
ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΘΟΛΑ
ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
ΤΟ ΚΟΝΣΕΡΤΟ ΣΤΑΜΑΤΑ
ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟ ΑΓΡΙΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΔΕΙΧΝΕΙ(ΤΟ ΣΚΟΥΡΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΒΑΦΕΤΑΙ)
ΤΟΥ ΚΟΡΜΙΟΥ ΤΗΣ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ ΦΟΥΣΚΩΝΕΙ , ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΔΥΝΑΜΩΝΕΙ
ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΜΕΝΕΙ ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΟ
ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΟ ΧΙΟΝΙ ΝΑ ΤΑ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ
ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΑΠΟΔΗΜΟΥΝ ΓΙΑ ΧΩΡΕΣ ΠΙΟ ΖΕΣΤΕΣ
ΟΙ ΚΑΡΔΙΕΣ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗ ΠΑΧΝΗ ΥΜΝΟΥΝ
ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
ΚΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΗ ΧΟΡΔΗ ΤΟΥ ΣΠΑΕΙ
ΣΕ ΔΑΚΡΥΑ ΞΕΣΠΑΕΙ
ΚΑΙ ΑΠΟΧΩΡΕΙ ΣΙΩΠΗΛΑ
ΕΡΩΤΑ ΜΗ ΚΛΑΙΣ ΚΑΙ ΤΗ ΧΟΡΔΗ ΣΟΥ ΠΑΛΙ ΘΑ ΦΤΙΑΞΕΙΣ
Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΟΥ ΞΑΝΑ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΜΟΥ ΘΑ ΤΥΛΙΞΕΙ
ΣΚΟΥΠΙΣΕ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΚΑΙ ΠΑΜΕ ΠΑΛΙ ΜΑΖΙ
ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΑΣ ΝΑ ΓΡΑΨΟΥΜΕ ΣΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
ΒΑΖΩ ΤΗΝ ΚΙΘΑΡΑ ΚΑΙ ΕΛΑ ΠΑΡΕ ΤΙΣ ΧΟΡΔΕΣ ΣΟΥ
ΚΟΥΡΔΙΣΕ ΤΙΣ ΞΑΝΑ
ΒΑΛΕ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΣΟΥ
ΤΑΞΙΔΕΨΕ ΜΕ ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΚΟΣΜΟ
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΑΝΘΙΣΜΕΝΟΣ
ΜΕ ΝΟΤΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ
ΠΑΡΕ ΤΗ ΧΟΡΔΗ ΤΗ ΣΠΑΣΜΕΝΗ
ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
ΠΑΛΙ ΖΩΗΝΑ ΤΗΣ ΔΩΣΕΙΣ